De machteloosheid is afschuwelijk...

Een moeder vertelt:

‘Eind mei waren we een weekend weg met een vriendenclub in een huisje in Bakkeveen, super gezellig. Het was het pinksterweekend. Maar op 31 mei, eerste pinksterdag, kregen we een telefoontje dat de vrouw van mijn ex was overleden aan een ongeneeslijke ziekte. Mijn dochter van elf was behoorlijk overstuur en mijn zoon werd er stil van. Ik sprak af om op tweede pinksterdag ‘s avonds met de kinderen en mijn vriend langs te

komen om afscheid te nemen.

Toen wij thuis kwamen was mijn dochter erg onrustig, ze ging naar boven, ze kwam weer naar beneden. Op een gegeven moment vroeg ik haar ‘Lieverd, wat is er?’ ‘Niks.’ zei ze. Maar later, toen ze naast me op de bank zat, vertelde ze dat een vriend van ons aan haar had gezeten. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Hij had aan haar borsten gezeten als ze samen de hond uitlieten. Hij sloeg dan zijn arm om haar heen en betastte haar. Ik vroeg haar hoe vaak het gebeurd is, wanneer en waarom ze het niet eerder verteld had zodat we haar misschien hadden

kunnen helpen.
Maar natuurlijk snappen we waarom ze het niet verteld heeft; ze durfde niet.

Ik word verscheurd door verdriet omdat ze dit heeft moeten meemaken. Ze vertelde dat er niet meer was gebeurd, maar een maand later is ze met nog twee verhalen gekomen. Doordat wij ons wat rustiger hadden opgesteld en haar wat meer de ruimte hebben gegeven, kwam ze toch weer uit zichzelf. Hij heeft haar ook gekust in de keuken en een keer zijn tong in haar mond geduwd. Ook heeft hij een keer haar truitje omlaag

getrokken en haar op de blote borst gekust.

Als je zoiets hoort, breek je van binnen. Tegelijk wil je proberen voor haar het goede te doen en besloten we aangifte te doen bij de politie. Dat heb ik inmiddels gedaan. En nog een keer. En ondertussen wachten we af. Er is tot op heden geen actie ondernomen. Ze zeggen dat er meer kinderen zijn en dat het vakantietijd is en dat we gewoon moeten wachten. Maar we willen iets voor haar doen. Hulpverlening zoeken kan ook al niet, want het advies is om daarmee te wachten omdat haar

verklaring anders ‘besmet’ is.

De machteloosheid die we voelen is afschuwelijk. Ik heb zoveel gemengde gevoelens en mijn dochter heeft het er zo moeilijk mee. Waarom

wordt een kind niet serieus genomen?’