Een brief van een dochter aan haar ouders

Lieve papa & mama,

Na veel denken en na slapeloze nachten begin ik toch maar aan een brief. Een brief waarin ik eindelijk hoop te bereiken dat jullie mijn verhaal en mijn verdriet kennen.

Zo’n 3 jaar geleden is er veel gebeurd in 1 jaar.

Ik heb jullie ooit eens verteld dat Peter zo handtastelijk was. Maar jullie dachten dat hij er niets mee bedoelde, of dat ik het misschien gewoon leuk vond en het er een beetje zelf naar gemaakt had. Destijds heb ik daarom besloten de gevoelens, de gebeurtenissen, mijn verdriet en al mijn andere emoties voor me te houden. Ik heb al die tijd geprobeerd ze zo diep mogelijk weg te stoppen! En ik kreeg het voor elkaar dat ik op een gegeven moment zelfs dacht dat ik het verzonnen had. Maar niets kon minder waar zijn! Er waren namelijk feiten die me weer deden denken aan die vreselijke gebeurtenissen die zich wekelijks herhaalden. Ze herhaalden zich en maakten steeds meer van mij kapot, mijn ziel scheurde en de pijn in mijn hart werd steeds minder draaglijk.

Ik verlangde zo naar controle, controle over mijn lichaam en de regie over mijn leven. Snijden leek een goede optie en ook de vinger in mijn keel steken voelde als een stukje controle. Bovendien dacht ik dat als ik heel dun zou zijn, hij me misschien niet meer mooi en lekker genoeg zou vinden, zoals hij dat noemde. Zo zou de horrorfilm waarin ik de hoofdrol speelde eindelijk stoppen. Vooral het snijden hielp me om de pijn in mijn hart even niet te hoeven voelen!

Maar later deed het me des te meer denken aan alles wat er gebeurd was, alleen zag ik dat toen niet in! Ooit hebben jullie gezien hoe erg mijn pols er aan toe was, kapot gesneden, bloedend en ontstoken, het voelde als een spiegel van mijn hart. Ik denk dat mijn hart er toen ook zo uitzag, kapot bloedend en ontstoken want hij deed zoveel pijn. Het kon bijna niet anders. En als ik heel eerlijk ben, is het een gevoel dat zich zelfs nu, 3 jaar later, nog wel eens herhaalt! Jullie waren boos en verklaarden me voor gek dat ik mezelf pijn deed. Het spijt me dat ik het zeg, maar het maakt me boos. Dachten jullie dan niet ‘Waarom snijdt iemand zich?’

Ik deed wederom een poging nog iets meer te vertellen. Ik vertelde dat hij per ongeluk aan mijn borsten zat of dat zijn hand per ongeluk onder mijn rokje belande! Wederom dachten jullie dat hij hier niets mee bedoelde! Ik geloofde jullie want jullie waren degene die ik vertrouwde! Maar zelf wist ik diep van binnen wel beter. Wat dachten jullie eigenlijk na mijn afscheidsbrief? Het moment dat mama ziek naar huis kwam en per toeval die brief gelezen had. Ze was precies op tijd… ik zat huilend op het station, de trein zou over 10 minuten aankomen. Ik wist het zeker: ik wilde dood, ik wilde weg van deze wereld. Ik voelde me alleen en wilde naar God toe! Ik wist dat Hij de enige zou zijn die me zou begrijpen en dat ik bij Hem veilig zou zijn! We hebben er nauwelijks over gesproken, maar ik kan jullie nu zeggen dat ik blij ben dat ik nog leef. Ik hoop dat mijn leven eindelijk zin kan krijgen en dat ik alles wat er gebeurd is een plekje kan geven!

Ik dacht dat jullie alles heel normaal vonden en dat het niets met jullie deed, maar natuurlijk was het niet normaal en waren jullie ook vast bang. Diep van binnen was ik ook bang voor wat er verder gebeuren zou!

Want het was immers al begonnen met een opmerking en nu was het al zover dat hij me betastte. En binnen no time kreeg ik er ook nog taken bij! Ik moest hem betasten, eerst over zijn kleren, en alsof dit nog niet erg genoeg was moest ik nog geen week later hem oraal bevredigen en hem aftrekken tot ik uitgeput, kapot en verdrietig neer viel, ik was in shock, er ging zoveel door mijn hoofd maar woorden uitspreken lukte niet! En bovendien had het weinig zin!

Lieve papa en mama, zagen jullie niet hoe kapot ik was? Ik heb jullie beschermd altijd en altijd van jullie gehouden maar pijn deed het wel! Ik was alleen met mijn verdriet en zag mijn leven stukje bij beetje verder afbrokkelen!

Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar ik had weinig aan jullie. Toch wilde ik jullie alles behalve kwijt! Hij wilde jullie iets vreselijks aandoen wanneer ik niet deed wat hij wilde en wat hij mij opdroeg! Wat een drama, wat een hel, gevoelens zo vers als toen komen weer voorbij en gedachten van toen spoken weer door mijn hoofd!

Ik weet dat jullie van mij houden en dat het waarschijnlijk veel met jullie zal doen, maar helaas is de brief nog niet ten einde! Helaas, er is veel meer gebeurd dan wat ik nu verteld heb! Alsof het niet erg genoeg was, die hand onder mijn rokje of die hand die mijn borsten betaste. Of die keren dat ik hem moest betasten of dat hij mij betastte terwijl ik mijn kleren aan had of als ik naakt was. Maar helaas ging het nog verder dan dit en zelfs nog verder dan het orale bevredigen en aftrekken tot ik er bijna dood bij neer viel!

Nog geen 2 weken later ging het weer verder. Hij wilde klaar komen op mij en hij wilde ook dingen met mij gaan doen… Hij vingerde mij en even later moest ik ook seks met hem hebben! Jullie zullen denken had dan iets gezegd maar ik was wederom in shock en had het gevoel dat jullie me niet zouden geloven en bovendien schaamde ik me enorm! Ik had veel pijn, maar op die momenten voelde ik niets… echt helemaal niets… alsof de “normale” seks nog niet erg genoeg was, moest ik ook anale seks met hem hebben! :’( Het deed zoveel pijn, ik voelde me vies en ging door een hel! Ook de dagen erna waren vreselijk. Lopen deed pijn, een broek kon ik amper aan hebben, ik was gewoon zo beschadigd. Niet alleen mijn hart en mijn vertrouwen, maar ook mijn lichaam. De dagen na de verkrachting bloedde ik gewoon, het ging er echt hard aan toe!

Hij beheerste mijn leven niet alleen meer overdag. Zelfs ’s nachts spookte hij door mijn hoofd en kwamen de beelden van alles wat ik voelde en wat ik moest doen voorbij. Zo raakte ik weer een stuk controle kwijt! Ik viel veel af, hebben jullie dat wel gezien? Ik was één brok verdriet. Kon ik dat zo goed wegstoppen dat ook jullie dit nooit is opgevallen? Waarschijnlijk niet, want anders hadden jullie toch wel iets gedaan? Week na week was het bal, week na week was ik weer de pineut… Ik leek wel gek te worden! Dag en nacht hoorde ik een bel in mijn hoofd, alsof hij telkens voor de deur stond. Ik zei vaak ‘Mama doe je de deur niet open als de bel gaat?’ Viel dat nooit op?

Inmiddels waren er maanden verstreken. Maanden waarin ik standaard bijna elke week verkracht werd of waarin ik van alles moest doen en waarin er van alles met mij werd gedaan, soms in zijn auto wanneer hij me naar de sporthal bracht, soms ’s nachts wanneer ik daar sliep. Een keer op een avond moest ik bij hem blijven als straf en die avond was een hel. Alles wat je maar kan verzinnen is er gebeurd. Maar ik werkte braaf mee zodat het snel voorbij zou zijn en ik naar bed mocht! Het duurde zo’n 2 uur en ik was kapot, gesloopt, voelde me vies en was echt een hoopje mens! Tijdens die vreselijke verkrachting heb ik nog tot God gebeden, maar tevergeefs. Hij leek in gesprek of het was mijn straf! Wederom verstreken ook na deze gebeurtenis de weken…

Het was inmiddels rond begin november. Ik voelde me steeds slechter maar koppelde dit vrij snel aan de hele situatie. Ik dacht ‘Ik word gek’, ik sneed me vaak en stak mijn vinger in mijn keel. Daarom voelde ik me vast niet goed was mijn gedachte. Ik besloot te proberen geen vinger meer in mijn keel te steken omdat ik steeds meer vragen kreeg van mensen en ik wilde er niets over kwijt. Ook snijden werd minder, daar had ik zelfs geen energie meer voor, ik was echt kapot.

Maar ook dit verbeterde mijn situatie niet… ik werd opeens niet meer ongesteld en waar ik altijd bang voor ben geweest leek waarheid geworden! Ik moest altijd met hem naar bed zonder condoom en was altijd bang geweest dat ik zwanger zou worden… Ik besloot met een brok in mijn keel een test te halen, met de smoes dat deze voor een vriendin zou zijn. 2 dagen lang heb ik hem nog in mijn tas laten zitten maar uiteindelijk heb ik hem toch gebruikt. Ik stond stijf van spanning en had een grote brok in mijn keel: ik kon mijn ogen niet geloven! De test was positief, ik was zwanger! Wat een hel, wat een straf, alsof het verdriet dat ik al had niet genoeg was, kreeg ik dit er ook nog bij! 2 dagen later besloot ik nog een test te doen! Het was vast niet waar, het was vast een fout… Maar nee, weer was de test positief, ik was zwanger! Wat flitsten er toen veel gedachten door mijn hoofd, gedachten over dood willen zijn, maar vooral veel emoties, ik was bang, boos, verdrietig, ik was eigenlijk gewoon in shock, echt waar!

De weken gingen verder en ik voelde me slap, misselijk, ellendig, verdrietig en alleen. Mijn leven was, in 1 woord, een HEL! Ik had iemand nodig maar er was niemand! 2 dagen na de tweede test werd ik wederom verkracht! Anale seks eerst en daarna orale seks! Alsof het nog niet erg genoeg was dat ik al een kind van hem bij me droeg! Ik had het gevoel dat hij het doorhad maar praten deden we amper. Hij zei alleen hoe mooi ik was en nadien zei hij altijd dat hij spijt had. Maar wat had ik daaraan! Ik was inmiddels zo’n 10 à 11 weken zwanger op het moment dat het gebeurde. Ik kreeg een enorme bloeding! Echt heel erg, ik viel flauw en leek zowel in lichamelijke als geestelijke shock! Ik was alleen thuis, gelukkig maar, jullie waren bij opa en oma! Ik wist het, het is een miskraam! Ik was opgelucht maar had ook verdriet! Het was zo dubbel, zo dubbel omdat ik geen abortus wilde doen, ik wilde geen kind vermoorden en nu, nu was het toch gebeurd.

De weken daarna leefde ik in een roes. Dat moeten jullie vast gemerkt hebben. Ik was in shock en ook mijn knie werd minder en ik stopte met volleybal. C. zag ik minder en jullie vroegen je af wat er aan de hand was! Lieve papa en mama wees vooral dankbaar! Want toen ik stopte met volleybal kon ik C. minder zien, tot ik hem uiteindelijk helemaal niet meer zag! Het was eindelijk gestopt en ik mocht eindelijk ontwaken uit een vreselijke nachtmerrie van maar liefst een jaar lang!

Lieve papa en mama, het zal niet makkelijk zijn deze brief te lezen, maar ik wilde eindelijk eens eerlijk zijn, eindelijk vertellen hoe mijn hart zo beschadigd is geraakt en hoe mijn leven nog elke dag door hem wordt beïnvloed.

Ik ben zoals jullie weten inmiddels aan de slag in gesprekken die ik voer bij M. Stap 1 heb ik hier gezet! Ik heb voor het eerst mijn verhaal verteld! Maar ik ben er nog lang niet! Mijn verhaal is verteld maar de emoties die er bij horen zijn nog niet teruggevonden! Het is nog een lange weg, een weg van verwerken en het proberen een plek te geven. Maar ook een zoektocht, een zoektocht naar de echte ik, de S. van toen… En ook een zoektocht naar emoties, de emoties die ergens diep in mij nog verstopt liggen! Lieve papa en mama, ik vecht hard samen met M. en ik hoop dat ik jullie ooit jullie eigen dochter weer kan geven!

En stiekem verlang ik ook naar die S. van toen…

Ik doe mijn best en ik hoop dat jullie me net als M. een beetje kunnen helpen nu jullie mijn verhaal ook kennen! Al is het maar met een arm om me heen of met een lief woord. Lieve papa en mama, dat is nou juist iets waar ik zo naar verlang!

Ik hou van jullie!

Veel liefs, jullie dochter

21 januari 2011