Hoe ik het beleefde - Janneke Monshouwer

Uit een programma van Pauw & Witteman in het voorjaar van 2011 heb ik begrepen dat er een hiaat is in de Nederlandse wet ten aanzien van verkrachting, met name penetratie bij baby's, peuters & kleuters, dat dit wettelijk niet als verkrachting wordt aangemerkt, zolang er geen sprake is van bijkomend geweld. Deze misdaad wordt dan behandeld als ontucht met een minderjarige (art. 242 - 251 wetboek van strafrecht).

Zelf had ik ook al over dit onderwerp zitten "peinzen", want de Nederlandse wet klopt hier inderdaad helemaal niet. Bovendien ga ik (onder anderen) nog over dit onderwerp schrijven in het boek waar ik momenteel mee bezig ben. Want wat is het geval? Zelf ben ik al als pasgeboren baby tot en met mijn 5e iedere nacht verkracht geweest door een halfbroer. Hij was 14 toen hij ermee begon. Mijn moeder leed aan een postnatale depressie tijdens en na mijn geboorte en ze was doof, ze heeft nooit iets in de gaten gehad ook toen ze genezen was... Er was wel steeds iets met mij waar ze ongerust over was, mijn moeder ging wel steeds met mij naar de kinderarts, die steeds zei: mevrouw wat doet u toch met uw kind want ze is steeds overspannen. Dan antwoordde mijn moeder: hoe is dat nu mogelijk, ze gaat altijd op tijd naar bed, slaapt goed, we horen haar nooit, ook 's middags slaapt ze lang. Mijn moeder begreep er niets van, de dokters die ze regelmatig consulteerde, ook niet. (Dit had ze beschreven in mijn baby-boek, dat ze steeds met me naar de dokter moest). 

Zeker een baby en kleine kindjes onder de 3 stoppen zulke trauma's ver ver weg in het "onderbewuste" en dan komen die trauma's in een of andere vorm later boven. Bij mij kwam het boven rond mijn 48ste, via depressies, angsten en dromen. Ik bleek toen Post Traumatische Stress te hebben. Dankzij mijn eigen medisch-psychologische kennis en het steengoede boek "Drama van het Begaafde Kind" van Psychiater Alice Miller, mijn fantastische huisarts Henk Bakker uit Hilversum die mijn ziekte en dromen serieus nam en mij ondersteunde met antroposofische middelen, en steengoede hypnotherapie heb ik mijn "onderbewuste" stukjes bij beetjes binnenste buiten kunnen keren en veel trauma's kunnen opsporen en op kunnen ruimen. Dat is een proces dat gaat stap voor stap. In mijn geval is er dus nooit politie of een rechter aan te pas gekomen omdat niemand anders (behalve mijn arts en therapeuten) die ik het vertelde het serieus nam.

En ik kan iedereen vertellen: als zoiets je overkomt dan heeft het groot effect op je hele leven.

En iets erbij: als ik in "onze spirituele kringen" hierover sprak, dan was het eerste wat mensen vaak zeiden: oh dat is karma. En dat was het. Ten eerste weten die mensen niet eens of dat klopt, dus ja...  Toch belangrijker: uit eigen ervaring weet ik dat het van levensbelang is dat dit soort zaken steeds meer naar buiten komen en serieus genomen worden, de psychologische en medische kennis erover steeds meer groeit, ook om mensen te genezen, en de wetgeving aangepast wordt.  Ik zou het fantastisch vinden als hierover een leerstoel zou komen bij de universiteit.

Trouwens- de titel van mijn boek is: Kind van de Sterren - Land Veroveren.