Mijn naam is Angela

Mijn naam is Angela, ik ben 43 jaar en ik heb één zoon. Van mijn 5e tot mijn 13e ben ik seksueel misbruikt door mijn vader. Hij heeft me stapje voor stapje in zijn web gesponnen (het zogenaamde grooming). Ondanks dat ik als kind een grote lach op mijn gezicht toverde, stond ik doodsangsten uit en heb ik bepaald gedrag ontwikkeld om te overleven. Als mijn vader toenadering zocht, trad ik uit mijn lichaam (dissociatie). Alleen op deze manier kon ik overleven. Ik hoefde dan niet te voelen en te denken, ik zat in mijn eigen wereld. Als kind was er voor de omgeving niet zoveel te merken, alleen had ik wel regelmatig buikpijn had en kon ik zomaar uit mijn slof schieten, maar ik had een grote lach op mijn gezicht, vond leren leuk en deed zo goed mogelijk met alles mee.
Pas in de puberteit brak de hel los. Ik had veel vriendjes, had veel seks en ging in relaties die ik had vreemd, altijd op zoek naar spanning. Ik zorgde dat ik de controle had, ook in bed. In die tijd kon ik ook geen grenzen aanhouden met alcohol.

Op mijn 22e jaar ben ik getrouwd met een hele lieve man. Voor mij te lief, want ik was altijd op zoek naar meer. Op mijn 24e jaar raakte ik zwanger en toen mijn vader mijn buik wilde aanraken, sloegen bij mij de stoppen door. Iedereen keek me raar aan, maar hij en ik wisten wel waarom ik zo reageerde. Daar begon iets te dagen, maar ik had het ver weggedrukt. Toen ik 6 maanden zwanger was overleed mijn vader en dat is het beste wat hij voor mij kon doen. Pas vanaf dat moment kon ik mijzelf voorzichtig toestaan te onderzoeken wat er allemaal gebeurd was. Na de geboorte van mijn zoon kwam er zoveel los dat ik op zoek ging naar spanning. Ik kreeg een relatie met een andere man en ik vroeg een scheiding aan. Ik wist wel dat er iets goed mis wat met mij, maar kon het nog niet goed plaatsen. In die tijd was mijn vader nog heilig voor mij. Hij had niets verkeerds gedaan, hij was zelfs zielig.

De relaties die ik daarna heb gehad en dat zijn er veel, hielden nooit stand. Ik was overmatig jaloers en als ik niet vreemd ging, ging de ander wel vreemd. In 1998 ontmoette ik een man die een kopie was van mijn vader. Ik moest allerlei dingen met hem doen die ik niet wilde, maar toch toeliet. Hij was zeer dominant. Na vier maanden raakte ik zwanger en toen ik dat ontdekte, kwam er zoveel walging los. Het voelde alsof ik zwanger was van mijn vader! Ik heb abortus laten plegen; ik kon echt niet met het idee leven. Deze man wilde mij niet loslaten en heeft mij nog lang gestalkt. Gelukkig heeft hij niet van de zwangerschap geweten, anders had hij me nooit losgelaten. Ik was heel erg bang in die tijd…
Door de jaren heen heb ik veel therapieën doorgewerkt. Het heeft me elke keer weer verder geholpen. Eerst vond ik mijn vader zielig en vond ik niet dat hij iets verkeerds deed. Later pas kon ik beseffen dat het wel degelijk verkeerd was wat hij deed en toen kwam pas echt de woede.

Op een gegeven moment heb ik de mannen afgezworen. Ik ben een periode van zeven jaar alleen geweest en dat heeft mij en mijn zoon heel veel rust gegeven. Na de zeven jaar kwam ik in contact met een man die ik al kende en die ook kinderen had. Het klikte tussen ons en de kinderen. Alhoewel ik als nel alarmbellen hoorde, omdat hij al snel over mijn grenzen ging, heb ik de signalen genegeerd en ben ik verder gegaan met hem. Ook hij was een exacte kopie van mijn vader. Hij kocht cadeautjes, kon heel lief zijn en zorgde ervoor dat hij op die manier steeds meer mocht in bed. We zijn heel ver gegaan. Tot het extreme toe. Dat maakte dat ik in die tijd veel herbelevingen kreeg.

Tijdens dit alles ben ik in 2007 ben ik opgenomen bij GGNet omdat ik zoveel herbelevingen had en er een eind aan wilde maken. Daarna heb ik door middel van therapie kunnen breken met deze man en sindsdien is de rust weergekeerd.

Bij mij is in die tijd borderline en chronische post traumatische stress gediagnosticeerd. De laatste vier jaar ben ik weer heel bewust alleen. In de tussenliggende jaren heb ik gelukkig een goede relatie met mijn zoon op kunnen bouwen. De enige manier waarop dat kon was eerlijk zijn en toegeven dat ik een heel ander leven voor hem gewild had en dat ik veel verkeerd heb gedaan. Maar ook aangeven wat er wel goed is gegaan en vanaf hieraf verder bouwen.

Op dit moment kan ik nog geen werk vasthouden, maar wel werk ik als vrijwilliger bij No Kidding. Ik ben in opleiding voor presentator vanuit mijn ervaringsdeskundigheid. Dat doe ik nu zeven maanden en dat gaat fantastisch. Ik kan eindelijk mijn stem laten horen en iets goeds doen met hetgeen ik heb meegemaakt.

Ik ben sinds drie jaar bezig met mijn autobiografie en die hoop ik deze zomer af te ronden. Het heeft me goed gedaan mijn verhaal op te schrijven en het vanuit een ander perspectief te bekijken, maar tegelijkertijd is het ook heel confronterend.

Op http://dagboekborderline.web-log.nl schrijf ik verhalen en is veel informatie te vinden.

Angela