‘Papa, waarom doet de politie niks?’

Een vader vertelt:

‘Onze dochter ging met vriendinnen van de middelbare school naar een schoolfeest. Na afloop fietsten ze samen naar huis en een Turkse jongeman (18 jaar) fietste ze achterna. Hij vond mijn dochter de moeite waard en vroeg later aan haar vriendin haar mobiele nummer.

Vanaf dat moment begon de ellende en hij probeerde mijn dochter in te pakken met mooie verhalen. Zij was zijn meisje voor altijd, zei hij. Iedere dag belde hij en mijn dochter vond dat vervelend. Mijn vrouw heeft hem een keer aan de telefoon gehad en zei dat hij moest stoppen met het lastig vallen van onze dochter. ‘Dat is goed mevrouw.’ zei hij, maar ging gewoon door. Elke dag moest hij weten waar ze was en wat ze deed.

Op een dag kwam mijn dochter hem tegen. Zij was met een vriendin (14 jaar) en hij met een vriend (18 jaar). Met smoesjes en mooie woorden zijn ze de bosjes in gelokt en verkracht. Vier weken later vertelde mijn dochter wat er was gebeurd. Wij hebben toen direct de zedenpolitie gebeld. Er werd een notitie van gemaakt en we zouden worden teruggebeld voor een afspraak. Het telefoontje kwam echter niet.

Na anderhalve week heb ik weer contact opgenomen en kreeg ik als reactie ‘Ze ligt op de stapel en als ze aan de beurt is bellen wij. Dit kan vier tot zes weken duren.’ Omdat ik mij hiermee niet liet afschepen mocht ik toch de volgende dag komen. Dat was ook hard nodig, want mijn dochter zakte steeds verder in de ellende en was doodsbang dat de daders weer op haar pad zouden verschijnen. Ze hadden haar zelfs al telefonisch medegedeeld dat ze haar iets zouden aandoen als ze hen zou aangeven. Uit angst is haar vriendin afgehaakt, maar wij hebben ons wel gemeld bij de zedenpolitie.

Mijn dochter werd ontvangen door twee agenten van in de vijftig. Ik vroeg of er geen vrouwelijke agenten waren, maar die waren er niet. Mijn dochter sloeg dicht. Slechts met grote moeite slaagde ze erin haar verhaal te vertellen. Na afloop vertelde een agent ons dat het een moeilijke zaak zou worden: omdat er geen getuigen waren, konden ze niets doen. Voor ons moeilijk te accepteren, want wanneer is er bij een verkrachting of incest nou wel een getuige? We konden naar huis. Dat was het.

Toen hebben we ons bij een psycholoog gemeld. Pas na vijf maanden was er een gaatje in de agenda... Ondertussen vraagt mijn dochter ‘Papa, waarom doet de politie niks?” en rijden de daders nog steeds rond bij mij in de buurt. Het lukt me niet mijn dochter uit te leggen waarom de personen die haar zo beschadigd hebben niet gestraft kunnen worden.’