‘Pas op het sterfbed kwam de waarheid aan het licht’

Een kleindochter vertelt:

‘Mijn oma is vorig jaar op haar 91e overleden. Mijn moeder, haar zus en haar broer hadden al jaren geen contact meer met haar. Haar karakter nodigde dan ook niet uit om eens gezellig bij haar langs te komen. Ze was altijd wantrouwend en afstandelijk. Geen prettige vrouw om mee om te gaan. Haar kinderen heeft ze heel beschermd opgevoed. Die kregen geen vrijheid om hun jeugd te beleven. Mijn opa was al vroeg overleden en dus stond oma er alleen voor. Mijn moeder en haar zus waren al op jonge leeftijd het huis uitgevlucht. Ze kwamen zo nu en dan nog wel bij oma op visite, maar waren ook altijd snel weer weg.

Toen oma op sterven lag, moesten mijn moeder en haar zus haar verzorgen. En toen, op haar sterfdag, vertelde mijn oma hen iets wat ze nooit had verteld: opa had haar jarenlang misbruikt en ze wilde niet op dezelfde begraafplaats worden begraven waar opa lag.

Mijn ouders waren met stomheid geslagen.

Na de begrafenis zijn de kinderen bij elkaar gekomen om hierover te praten. Eindelijk wisten ze waarom oma altijd zo verstikkend beschermend naar hen toe was geweest. Helaas heeft oma er nooit over gepraat. De kinden hebben door haar afschuwelijke ervaring een vreselijke jeugd gehad.

Opa heeft twee generaties volledig overhoop gegooid.

Dankjewel opa.’